 |
TWÓRCY LUDOWI
 SWITŁANA HRYBAN, ur. 23.11.1963 r., z wykształcenia jest architektem.
W sierpniu 1993 r. razem z rodziną przeprowadziła się do miasta Głuchów w obwodzie sumskim. W latach 1993–1996 pełniła funkcję kierownika koła malarskiego w Domu Twórczości Dziecięcej, w latach 1996–2003 wykładała w głuchowskiej Szkole Artystycznej.
W 1996 r. zaczęła tworzyć dekoracyjne lalki z ręcznie tkanego płótna, a także zbierać kolekcję wyszywanek regionu siwierskiego, jakich motywy wykorzystuje w swoich wyrobach. W tym okresie powstało około 60 lalek.
W 1999 r. odbyła się pierwsza wystawa artystki w m. Głuchów. W 2001 r. wzięła udział w twórczym spotkaniu artystów w Kijowie. W grudniu 2001 r. zajęła pierwsze miejsce w konkursie malarska i dekoracyjno-użytkowa sztuka obwodowego festiwalu-konkursu sztuki rodzinnej twórczości „Jedyna rodyna”.  W styczniu 2002 r. odbyła się wystawa artystki w Głuchowie. W 2003 r. wystawa w centrum sztuki „Sobor” w Sumach. Od 2001 r. stale bierze udział w wystawach Kijowskiego Muzeum Architektury i Kultury Ludowej w Pyrohowie, a w 2006 r. udział w festiwalu „Kraina Mrij” w Kijowie.
2006–2008 to lata, w których lalki wzięły udział w wystawie „Ukraińska Tradycyjna Zabawka i Lalka” Państwowego Muzeum Tarasa Szewczenki. 2007 r. – wystawa na międzynarodowej konferencji „Żywe Głosy Eurazji: szczyt kobiet i dziewcząt”, 2007 r. – wystawa artystki w muzeum P. Tyczyny. W 2008 r. zorganizowała koło pisankarstwa przy Duchowo-Oświatowym Centrum Monasteru Glińskiego.
Publikacje o artystce i jej lalkach znalazły się w czasopismach i książkach: „L’Officiel” (nr 13, 2003), „Brużua” (nr 19, 2006), „Еwa” (nr 11, 2006), „One” (nr 10, 2006), książce О. Najdera „Ukraińska lalka ludowa” (2007).
IWAN KOWAŁENAS, ur. 29.10.1963 r. na Rówieńszczyźnie. Artystyczną obróbką drewna zajmuje się od 1980 r. Szczególnie zachwyciła go rzeźba w drewnie, i choć rozpoczynał jako amator, poznając charakter pracy rzeźbiarza, coraz bardziej  rozkochiwał się w drewnie. Po ukończeniu studiów w Charkowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1990), gdzie otrzymał profesjonalne wykształcenie, rozpoczął aktywną pracę w różnych rodzajach sztuki dekoratorskiej: płaskorzeźbie, wyrobach dekoracyjno-użytkowych, rzeźbie. Obrazy i motywy do swoich prac autor czerpie z ustnej twórczości ludowej, utworów Tarasa Szewczenki, Łesi Ukrainki oraz historii Ukrainy. Dotąd powstało ponad sto prac różnego rodzaju. Artysta poznaje i bada problemy oraz historię rzeźby na Rówieńszczyźnie.
Od 1984 r. stały uczestnik wystaw i wernisaży sztuki użytkowo-dekoracyjnej, m. in. w Muzeum Architektury Ludowej i Gospodarstwa Kijowa, Ukraińskim Centrum Sztuki Ludowej przy Muzeum I. Honczara w Kijowie, podczas międzynarodowego etnofestiwalu w Kijowie „Krajina mrij” (2004–2008). Uczestniczył w I Ogólnoukraińskim Sympozjum Drewnianej Rzeźby Ludowej „Wełes – 2005”, które odbyło się w Muzeum Architektury Ludowej Państwowej Akademii Nauk Ukrainy (Kijów, Pyrohowo, 18–31 sierpnia 2005).
Artysta był nagradzany dyplomami oraz podziękowaniami za znaczny wkład w rozwój ukraińskiej sztuki ludowej, zachowanie tradycji ludowej, oraz za wysoki artystyczno-estetyczny poziom wyrobów sztuki dekoracyjnej i profesjonalizm.
 IWAN PANKOW, ur. 27.01.1972 r. w Łucku na Wołyniu. Żonaty, ojciec dwójki dzieci. Najbardziej niepoważny garncarz końca drugiego początku trzeciego tysiąclecia.
Garncarstwem zaczął się zajmować w 1993 r. Artysta latem pracuje w Muzeum Architektury Ludowej Państwowej Akademii Nauk w Pyrohowie, zimą natomiast przebywa w Łucku. Jest również członkiem grupy artystycznej „Dajte spokij”. Wraz z kołem garncarskim bierze udział we wszystkich możliwych ukraińskich międzynarodowych wystawach oraz jarmarkach, zjazdach garncarzy, festiwalach. Prezentował swoje prace podczas wystaw: „Tworczyj swit Ukrainy” w Kijowie, „Pid znakom soncia” w Łucku, podczas największej wystawy turystycznej Europy Wschodniej „Holiday World 2005” w Pradze, XII międzynarodowym zjeździe garncarzy „Urzędów 2005” w Polsce,  Międzynarodowym Specjalistycznym Jarmarku „Keramika – 2005” w Słowiańsku. Jest również uczestnikiem jarmarków w Państwowym Muzeum Architektury Ludowej w Pyrohowie, Etnograficznych Festiwali „Krajina mrij” (Kijów 2004–2008) oraz wielu innych.
Próbuje nakręcić film o garncarstwie, a także stara się o otwarcie warsztatu garncarskiego dla niepełnosprawnych dzieci.
Prezentując historię na glinianych naczyniach artysta z właściwym sobie poczuciem humoru wychodzi z założenia, że w dzisiejszych czasach, w „jednorazowej plastikowej dobie” na wypadek kataklizmów podobnych do tego kataklizmu, jakim stały się Pompeje – jedynie przy ich pomocy można przekazać historię przyszłym pokoleniom.
 OLHA OTNIAKINA-BERDNYK – członek narodowego Związku Artystów Sztuki Ludowej – już od 20 lat z sukcesem wykorzystuje w swej pracy krzemień, tworząc dziecięce zabawki – piszczałki. Jej prace to nie tylko fantastyczne, odkrywcze, artystycznie wykończone i pomalowane ceramiczne piszczałki. Są niczym ożywiona bajka, wcielenie mitu w obraz, zagadka.
Artystka urodziła się i dorastała w centrum Ukrainy, na Czerkawszczyźnie, w miasteczku Kamianka. Jej twórcza biografia rozpoczęła się, gdy artystka, bibliotekarka z wykształcenia, zobaczyła prace Marii Pryjmaczenko i zachwyciła się jej fantastycznym zwierzyńcem. W pierwszych pracach genialnej artystki zwierzęta nabrały przestrzeni.
Znalazłszy się raz pod magicznym wpływem obrazów Pryjmaczenko, artystka postanowiła nie uciekać przed nim, ale stworzyć własny styl, gdzie autorskie widzenie głębokiej pamięci ukraińskiego folkloru przeplata się z osobistą mitycznością. I tak powstał cykl „Starodawne zagadki”, w którym każda figurka jest wcieleniem zagadki i obrazem odpowiedzi.
„Ptasie wesele”, „Imieniny u nietoperzy”, „Koty na polowaniu”, „Od Jajca-Rajca”, „Lwy naszych lasów”, „Obrońcy jezior” i inne serie fantastycznie pomalowanych zabawek z krzemienia dostarczają oglądającemu, zarówno dorosłemu, jak i małemu, dużej ilości informacyjnego, duchowego, a przede wszystkim energetyzującego ładunku. Lekko i niewymuszenie kierują uwagę oglądających na źródła ukraińskiej kultury.
W twórczym dorobku artystki znajduje się mnóstwo wystaw, udział w wielu ogólnoukraińskich oraz lokalnych wystawach współczesnej twórczości ludowej. Sama autorka była uczestniczką wielu programów telewizyjnych, jarmarków, sympozjów, podczas których z powodzeniem zajmowała się prowadzeniem warsztatów. Jej piszczałki cieszą się zainteresowaniem nie tylko na Ukrainie, lecz również daleko poza jej granicami.
|
|
|
